De afgelopen tijd werkte ik voor mooie merken, interessante mensen, gave opdrachten (Bitvavo, Providence Capital, het Pascal Institute, Markus Verbeek Praehep, SRM en anderen). Mijn agenda zit vol. Druk, druk, druk, zoals dat heet. In juni komt er weer wat ruimte. Heerlijk. Maar het nadeel van veel werk is… weinig tijd. Daarnaast ben ik ook nog eens – altijd – op zoek naar iets nieuws. In Management Drives-termen: kanariegeel (met een vleugje rood trouwens, want afronden hoort er ook bij).
Nieuwe plannen
Tijd om te bouwen aan eigen plannen. En daar zit het nou precies: ik heb ideeën voor nog wel drie bedrijven. Geen grootspraak – gewoon realistisch. De Mediatrainers, dat is er al één van. Die richtte ik op omdat er veel te winnen is op het snijvlak van mediaoptredens, reputatiemanagement en geloofwaardigheid. In de afgelopen maanden gaf ik zeven trainingen. Leuk. Maar als ik toch eens de tijd had, dan…
Geen standaardpakketje
Ik zou ook zélf meer communicatietrainingen willen organiseren. Echt vanuit Merkster. Geen standaardpakketje, maar sessies waarbij je met mensen kunt nadenken over strategisch communicatiebeleid, crisiscommunicatie of issuemanagement. Daar krijg ik energie van. Maar ja, dan komt het ondernemersrisico om de hoek kijken: zaal huren, locatie regelen, inhoudelijk voorbereiden, mailings versturen, en dan… afwachten. Gaan mensen zich inschrijven? Of zit ik straks in mijn eentje met een flip-over en koffie die langzaam koud wordt? Op zich is dat prima, maar met een volle orderportefeuille ruil je zekerheid in voor een wankel avontuur.
En, dan is er nog de marketing van mijn eigen bedrijf. Of beter gezegd: de marketing met een beperkt marketingbudget. Laatst zette ik een kleine advertentiecampagne op voor De Mediatrainers. Niets geks, gewoon een paar honderd euro. Maar ineens werd ik een soort calvinistische kostencontroller. Is dit wel slim? Kan het niet goedkoper? Wat als het niks oplevert? Ineens dacht ik in beperkingen. Ik???
Schrijven
Mocht je geïnteresseerd zijn in waar ik verder mee bezig was, lees dan de twee artikelen die ik tussen alle bedrijven door schreef voor Frankwatching. Het begon met het kopen van een bijzettafeltje; het eindigde met twee artikelen.
📌 Sociale bewijskracht en kuddegedrag – over de kracht van “als zij het doen, dan moet het wel goed zijn”: https://www.frankwatching.com/archive/2025/03/26/sociale-bewijskracht-kuddegedrag/
📌 FOBO: Fear of Better Options – over waarom keuzes maken zo lastig is geworden: https://www.frankwatching.com/archive/2025/02/19/fobo-fear-of-better-options/
Altijd leuk om te doen. En het helpt me om mijn gedachten te ordenen over wat goede klantbeleving nou écht inhoudt. Want customer experience, dat is ook zo’n onderwerp waar ik niet over uitgepraat raak. En wat zou je denken van echt eens gaan zitten en een roman of een verhalenbundel schrijven?
Tweede leven
Soms denk ik: had ik maar een tweede leven. Dan kon ik daar al die ideeën die nu op de plank liggen alsnog uitvoeren. Zou ik gewoon een trainingsinstituut starten, een niche PR-bureau en misschien nog iets met CX. Tja, om mezelf nu als een soort Stier Herman te laten klonen is ook zo drastisch. Ik moet mezelf af en toe dwingen om niet mee te rennen met de kudde – meer, meer, meer – maar juist even stil te staan. Waar wil ik écht naartoe? Misschien is dat wel de rode draad van deze editie van Sterke verhalen: dat we allemaal op z’n tijd wat minder FOBO (Fear of Better Options) mogen voelen, en wat meer vertrouwen in ons eigen pad. Ook als dat pad nog niet vol staat met anderen.
Intussen blijf ik dankbaar voor hoe het gaat; lekker schrijven, trainen, adviseren, genoeg tijd inruimen voor het gezin en af en toe hardop dromen. Zoals nu…
En je weet het: don’t be a stranger, communicatie of marketingprobleem, neem contact met me op…